Auralı İlham

  Gözlüklerini çıkarıp sıkıntıyla ovuşturdu gözlerini. Yazmaya çalıştığı saatlerde zamanın nasıl hızla aktığını yine unutmuş. Soğuyan kahvesini bir kerede bitirip kendine gelmeye çalıştı.

  “Her şey bir cümleyle başlıyor” diye düşündü. İşten çıkıp eve gelirken geçirdiği otobüs yolculuklarını düşündü. Kalabalıkta gözleri dalmışken şoförün ani freniyle nasıl kendine geldiğini düşündü. Her şey o anda başlıyordu. Uzaklardan kopup tekrar otobüsün telaşına düştüğünde aklına yazacağı hikâyenin ilk cümlesi geliyordu. Auralı ilham terimi var mıdır diye sordu kendine.

  Bildiği tek şey ilham kavramının yetenekli insanları kıskanan yeteneksizler ordusu tarafından ortaya atıldığı. Dostoyevski’ye bir ömür boyu ilham gelip kendisi hala bir öykü yazamamışken elbette biliyordu yeteneksiz olduğunu ve aslında Dostoyevski’ye ilham gelmediğini.

  Okuduğu ilk romandan bu yana bir gün güzel şeyler yazacağını ve insanların da bir gün kendisini okuyacağını hayal etmişti. Bir süre çalıştı, hangi türde yazmak istediğine karar vermeye uğraştı. Deneme yazmak çok kolaydı ama bir sonucunun olmadığını düşünüyordu. Her genç gibi şair olma tutkusunu da yaşadı fakat aşık olmak tabiatı değildi. Hayata, insanlara veya tek bir insana aşık değildi ve karamsar da sayılmazdı. Her şeyle mesafeli, istediği zaman her şeyden uzaklaşabilecek biriydi.

  Gözlem yapmayı seçti. Fırsat bulduğu zamanlarda sahil kenarına gidip kimi ya da neyi anlatabileceğini düşünüyor fakat hiçbir hikâyesine bir son bulamıyor.

  Kafasını kağıtlardan kaldırıp yazdıklarına bakıp düş kırıklığına uğradı yine. Bulduğu her güzel cümleden sonra devamının geleceğine olan inancını yitirmiyordu.

  Ertesi gün işten çıkınca bu sabah aklına gelen fikri uygulamaya koyuldu. Sigarasını yakıp gara sırtını vererek Talatpaşa Bulvarı boyunca yürüdü. Kendisine doğru gelenleri jilet mesafesiyle sıyırıp hızla kapıldı insan seline. Sevinç Pastanesi’nden karşıya geçerek ilkokulun önünden yürürken Gümrük’e doğru en kestirme yolu düşünüyordu. Otobüste oturursa aklına gelen cümleyi devam ettirip not alabilecekti. Henüz yazmadan bitmiş kadar sevindi hikâyesi için. İlhamın varlığına inanmasa da auralı ilham işine kafası yatıyordu. Şoför frene asılıp da kendine geldiğinde bir “son”a sahip ilk hikâyesinin ilk cümlesini yazacaktı. Hilton’u dönüp sağa kıvrıldığında saatine baktı. Otobüse yetişmesi için beş dakika vardı ve adımlarını hızlandırdı. Yolun karşısına geçerken ışığa yetişemedi, aldırmadan koştu. Bir kamyonet kornayı kökleyip fren yaparken kulaklarında bir uğultu duymaya başladı. Karnından yükselen sıcaklık şakaklarında son buluyordu. “Son”unu bulduğu hikâyesini düşündü, gülümsedi…

Dipnot: Aura, Yunanca’da ‘soluk’ anlamına gelen ‘avra’ kelimesinden gelmektedir. Aura, canlıların bedenini saran yüksek enerji yüklü alana verilen addır. Yazıdaki karakterde de otobüsün freniyle beyninde oluşan enerji yazma yeteneğinini körüklemektedir.